[SF-KhunDong] The robbery

posted on 13 May 2010 09:33 by far-far-alway-loveme in SF-KhunDong

Title:  The  robbery
Couple: KhunWoo
Writer: KissMe [LoveMe]
Talk : อ่านไปอย่าคิดมากนะคะ อย่าคิดมาก
แหล่งแพร่ภาพอื่นๆ : Morning-After

 

 

 

 

The  robbery

 

ในโลกเล็กๆ เบี้ยวๆ ใบนี้ เราทุกคน และทุกๆสิ่งต่างเป็นขโมย 

....หัวขโมยกันทั้งนั้น

 

 

หมอ เป็นขโมยที่ขโมยความเจ็บปวดและโรคภัยไข้เจ็บ

นักฆ่า เป็นขโมยที่ขโมยชีวิตของคนอื่น

นักแสดงตลก เป็นขโมยที่ขโมยความเศร้าหมองไปจากผู้คน

ความมืด  เป็นขโมยที่ขโมยแสงสว่างไปจากท้องฟ้ายามราตรี

แสงสว่าง เป็นขโมยที่ขโมยความมืดไปจากรุ่งเช้า

 

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นขโมย

 

 

แต่สิ่งที่เป็นหัวขโมยตัวฉกาจที่สุด

...คงเป็นเวลา

 

 

 

เวลาที่ขโมยทุกสิ่งอย่างไปจากเรา พรากมันไปให้กลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำหรือประวัติศาสตร์ฉากหนึ่งเท่านั้น

...หัวขโมยที่เราไม่สามารถจะหลบหลีกไปได้

 

หัวขโมยตัวฉกาจที่โรคจิตได้ที่ ยิ่งเรามีความสุขหรือโหยหา ผูกพันธ์กับสิ่งที่มีเท่าไหร่

..มันก็ยิ่งลงมือเร็วขึ้นเท่านั้น 

เวลาจะขโมยความสุขของเราไปอย่างรวดเร็ว  ..เสมอๆ

 

 

เราจึงต้องรีบดื่มด่ำ ไขว่คว้า และมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก่อน

ก่อน...ก่อนที่เวลาจะมาถึงและขโมยมันไป

 

 

 

แต่...

...หัวขโมยจะฟังคำขอร้องของขโมยด้วยกันไหมนะ

 

 

 

"ตื่นแล้วเหรอครับ"เสียงทุ้มนุ่มสัมผัสที่อบอุ่นกว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าที่รอดผ่านช่องหน้าต่างมา โอบรอบตัวผมอย่างคุ้นเคย ความรู้สึกอบอุ่นที่แสนดีทุกๆเช้าและจุมพิธหวานทุกคืนก่อนนอน

 

 

 ..ชีวิตนึงเราจะต้องการอะไรมากกว่านี้อีกไหม

 

 

 

...ต้องการ...

 

 

 

tic  tic

 

"ปะ ไปแปรงฟันกันเถอะ"รอยยิ้มหวานที่มาพร้อมสัมผัสที่ดึงฉุดคนขี้เซาที่ตื่นแล้วแต่ไม่ยอมลุกขึ้นซักทีให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนสะอาด  เมื่อการฉุดรั้งไม่เป็นผล คนดึงจึงโอบช้อนร่างบางที่นอนขี้เกียจอยู่มาวางไว้ในห้องน้ำ เผื่อว่าคนขี้เซาจะตื่นขึ้นมาบ้าง

 

"แปรงฟันให้หน่อยสิครับพี่คุณ"ตาอ้อนๆเสียงหวาน จากคนที่ทำท่าทางงัวเงียและหัวยุ่งๆใส่ร่างสูงที่กำลังจัดแจงอุปกรณ์แปลงฟันให้คนตรงหน้า

 

"ทำเป็นเด็กไปได้  อ้าปากสิครับอูยอง"รอยยิ้มหวานใจดีและแปรงสีฟันที่ชูลอยขึ้น ทำให้คนขี้อ้อนอย่างจาง  อูยองยิ้มหวานถูกใจก่อนจะอ้าปากโชว์ฟันซี่สวยให้นิชคุณแปรงให้

 

เสียงหัวเราะคลื้นเคลงที่ดังเคล้าการแปรงฟันอาบน้ำของทั้งคู่ทำให้เวลายามเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

...นั่นล่ะเวลา มาขโมยความสุขของเราไปอีกนิดแล้ว

 

จะทำอะไรก็ต้องรีบเข้า  ก่อนเวลาจะมาถึง

 

"วันนี้จะทำอะไรดีครับ พี่คุณ"อูยองเอ่ยถามขณะยืนมองร่างสูงโปร่งตรงหน้าจัดการล้างชามที่เปอะเปื้อนอาหารของเขาให้ 

 

"วันนี้ ต้องพิเศษหน่อยสิครับ"รอยยิ้มหวานของคนถูกถามดังมาพร้อมคำตอบและเสียงชามใบสุดท้ายที่ถูกเก็บเข้าที่

 

..แล้วขโมยมันไป

 

tic  tic

 

 

เรื่องพิเศษๆที่นิชคุณว่า ก็ดูคล้ายกับการเดทของคนทั่วไป  ไปกินข้าว เที่ยวสวนสนุก  กินไอศกรีมที่หวานเย็นชื่นใจ เดินจับมือกันตามท้องถนนที่แสนเหน็บหนาวและวุ่นวายของกรุงโซล

..ดูคล้ายธรรมดา..

 

 

แต่เป็นอะไรที่แสนพิเศษสำหรับอูยอง  เรื่องธรรมดาๆง่ายๆ  กลายเป็นเรื่องพิเศษ  สนุกสนาน อ่อนโยนและแสนหวานเสมอ

 

 

หากได้ทำร่วมกับคนๆนี้...นิชคุณ

 

 

tic  tic

 

 

"จะปิดตาผมทำไมครับพี่คุณ"เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแปลกใจที่โดนมือหนาปิดบังช่องทางการมองเห็นก่อนจะพาเขาเดินมาที่ไหนก็ไม่รู้

 

"สิ่งพิเศษที่สุด สำหรับคนพิเศษไงครับ อูยอง"เสียงที่เชื่อใจได้เสมอดังข้างๆหู ทำให้อูยองยิ้มอย่างเชื่อใจก่อนจะเดินตามที่นิชคุณให้เดินมาเรื่อยๆ

 

 

..เขาเชื่อใจให้คนๆนี้เป็นตาสำหรับเขาได้  และไม่ใช่แค่ตา จะเป็นหู  เป็นลิ้น  แขน ขา หรือแม้แต่หัวใจ เขาก็เชื่อในตัวคนๆนี้เช่นกัน

 

 

"เอาล่ะ  ค่อยๆลืมตานะครับ"สิ้นเสียงหวานูยองค่อยๆเปิดเปลือกตาออก และกระพริบตาไปมาเพื่อให้ชินกับแสงรอบข้าง

 

 

..ขาว..

 

 

..สวย..

 

...งดงาม..

 

 

สิ่งแรกที่ตามองเห็นคือสิ่งก่อสร้างสีขาวบริสุทธิ์ ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม  ราวสรวงสรรค์

 

 

"พี่คุณพาผมมาที่โบสถ์ทำไมครับ"อูยองเอ่ยถามอย่างสงสัย ก่อนจะจ้องมองคนตรงหน้าที่ยิ้มหวานราวรูปสลักหรือปฏิมากรรมอันงดงาม

 

 

"คุณจาง อูยอง"นิชคุณทำเสียงเข้มพร้อมกับทำหน้าเหมือนบาทหลวงที่ดูมีอายุ

 

 

"คะ ค่ะ ครับ"อูยองรับเสียงนั้นอย่างตกใจนิดๆ ..จะเล่นอะไรอีกเนี่ย

 

 

"คุณจาง อูยอง คุณจะรับ"นิชคุณูดพร้อมกับล้วงมือลงไปในกระเป๋าและหยิบบางอย่างออกมา ก่อนจะกระแอมเบาๆหนึ่งครั้ง

 

 

"ผม นิชคุณ  หรเวชกุล เป็นสามีของคุณไหม"พูดจบนิชคุณก็คุกเข่าลงแล้วหยิบสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นมาชูต่อหน้าอูยอง

..แหวนทองคำขาวบริสุทธิ์..

 

 

"ฮึ คิกคิก ทำอะไรน่ะครับ"จะผิดไหมถ้าอูยอง จะหัวเราะออกมาเบาๆอย่างตลก

 

 

"ผมถามคุณว่า คุณจางอูยอง จะรับผม นิชคุณคนนี้เป็นสามีไหม จะอยู่ด้วยกันตราบชั่วนิรันดริ์ไหมครับ"นิชคุณไม่สนใจอาการหัวเราะคิกคักของคนตรงหน้า ที่เริ่มกลืนเสียงหัวเราะลงคอและรับฟังคำขอแต่งงานของเขาอย่างจริงจัง

 

 

"ครับ รับครับ"อูยองยิ้มหวานอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะตลก แต่มีความสุขมากต่างหาก

 

 

"อูยองพี่รักนายนะ"นิชคุณจูบลงบนมือขาวที่เขาพึ่งสวมแหวนที่บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของให้

 

"ผมก็รักพี่ครับ"อูยองยิ้มกลับพร้อมอ้อมกอดที่ถ่ายเทความอุ่นให้กัน

 

 

..มันช่างเป็นเวลาแห่งความสุข

 

 

ความสุขที่เวลาจ้องจะขโมยมันไป..

 

 

เมื่อเวลามาถึง...

 

 

อ้อมกอดอุ่นๆทุกเช้าและจุมพิธแสนหวานก่อนนอนทุกคืน  ...ชีวิตนึงเราจะต้องการอะไรอีกไหม

 

 

....ต้องการสิ  เวลาอีกซักหน่อย 

...หัวขโมยจะฟังคำขอร้องของขโมยด้วยกันไหมนะ

 

 

tic tic

 

 

 

12:00 pm

 

 

"ถึงเวลาแล้วนะครับ อูยอง"เสียงหวานที่บอกคนที่นอนซบอยู่บนอกเมื่อได้ยินยิ่งแกะแน่นกว่าเดิมอย่างไม่ต้องการจะลุกจากไปไหน 

 

 

นอนซบนิ่งบนอกของชายที่รักที่สุดบนเตียงผืนขาวสะอาดที่เขาต้องการนอนและตื่นข้างๆชายคนนี้ทุกๆวันตลอดไป  จะได้ไหม...

 

 

..จะได้ไหม ถ้าเวลามาถึง  และมันถูกขโมยไปแล้ว..

 

 

"ผมไม่อยากทำเลยนี่"เสียงหวานเปลี่ยนเป็นสะอื้นไห้ก่อนจะซบก่อนอกอุ่นที่ฟังเสียงหัวใจเต้นได้ชัดเจนนั้นอีกครั้ง เพื่อบอกปฏิเศษสิ่งที่กำลังมาถึง  สิ่งที่เวลาบอกว่ามันมาถึงแล้ว

 

 

"มันเป็นสิ่งที่ต้องทำนะครับคนดี มันถึงเวลาแล้วนะ"เสียงหวานอ่อนโยนดังขึ้นพร้อมแรงที่ดึงคนที่เกาะแน่นบนอกให้ลุกนั่งขึ้น  มือหนาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของคนตรงหน้าเบามืออย่างปลอบโยน