[SF-CH]Never too late ช้าไปไหมเธอ

posted on 27 Jun 2010 15:20 by far-far-alway-loveme in SF-ChanHo

Tile: Never too late ช้าไปไหมเธอ

Couple: Chan x Ho

Writer: KissMe [LoveMe]

แหล่งแพร่ภาพอื่นๆ : 2 time

Talk : ฟิคลูกผสมค่ะ

 

 

 

 

Never too late ช้าไปไหมเธอ

 

 

"จุนโฮ"

 

"จุนโฮ"

 

"อืม นายมีอะไรเหรอชานซอง"

 

"เราเป็นเพื่อนกันมาตั้ง5ปีแล้วเนอะ"

 

"อืม ก็ใช่น่ะสิ"

 

"อาาาาาา คือว่า...."

 

"คือ..."

 

"มีอะไรเหรอ"

 

 

 

"ฉันรักนาย

 

 

   ....เราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะนะ"

 

.................................

 

"พี่คุณครับจุนโฮอยู่ไหนเหรอ"

 

 

"เขาบอกว่าปวดหัววันนี้เลยไม่มาซ้อมน่ะ"

 

......................

 

"พี่แทคครับ  ...จุนโฮ"

 

"นายไม่ได้อยู่กับจุนโฮงั้นเหรอ อ้าว!งั้นฉันก็ไม่รู้หรอก"

 

 

..............

 

"เอ่อ  ด้ง จุนโฮล่ะ"

 

"อ้าว! ไม่ได้อยู่กับนายเหรอชานซอง"

 

 

..............

 

....มันผิดมากหรือไง

 

"....จุนโฮ"

 

 

 ..ที่ฉันอยากจะรักนายจริงๆซักที.....

 

........................

"นูนอ"

 

"จุนโฮ"

 

"จุนโฮ"

 

" จุนโฮ"

 

"อี จุนโฮ!!!!"เสียงตวาดเรียกจากด้านหลังทำให้คนที่นั่งก้มหัวหยอยอยู่กับหนังสือตรงหน้า รีบหันมาหูฟังที่ครอบสองหออยู่ถูกถอดออกทันที ส่วนเจ้าตัวก็รีบกระเด้งตัวลุกจากเก้าอี้นั่ง ตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นที่ร้างไร้สมาชิกยกเว้นตัวเขาและคนที่เอ่ยเรียกเท่านั้น

 

"อย่าพึ่งสิ อย่าพึ่งไป"คำพูดขอร้องที่มาพร้อมความอุ่นรอบข้อมมือและแรงยื้อดึงไม่ให้เขาเดินออกไป

 

"นายมีอะไร ..ชานซอง"เสียงเอ่ยถามเรียบๆ ทั้งๆที่คนถามไม่แม้แต่จะหันมามอง หรือขยับตัวสักนิด

 

"นายอย่าหลบหน้าฉันได้ไหม"เสียงจากคนตัวสูงเอ่ยเบาๆจากด้านหลัง ความอุ่นรอบข้อมือคลายออก ...เปลี่ยนเป็นสองมือที่เอวบางแทน

 

 

"นายอย่าเดินหนี"แรงรอบเอวมากขึ้นจนรั้งคนในอ้อมแขนมาชิดอก

 

 

"นายอย่าแกล้งป่วย"ลมหายใจร้อนโรยรดหัวสวยสีนิล เรียวมือกอดรัดแนบแน่นกว่าเก่า

 

 

"นายอย่าเฉยชา"เสียงหัวใจที่เต้นตุบในแผงอกซ้ายหวังว่าแผ่นหลังที่แนบติดอยู่จะได้ยินมันบ้าง

 

 

"นายอย่าทำแบบนี้กับฉันได้ไหมจุนโฮ" หยาดน้ำร้อนที่ไหลรดลงบนเรียวไหล่บาง ซึมลึกลงไปในชั้นเสื้อสีเทา และเฝ้าหวังว่าจะรดรินหัวใจเจ้าของไหล่บาง

 

..สักนิดก็ยังดี..

 

 

 

"ชานซอง ฉันขอ..."

 

 

"อย่า..

 

อย่านะ อย่าบอกว่าอยากจะขอเป็นเหมือนเดิม"

 

 

"ฉันไม่ต้องการจะกลับไปเป็นเพื่อนนายอีกแล้วจุนโฮ ..ไม่อีกแล้ว"หยาดน้ำร้อนที่เรียวไหล่ยังลงหยดเพิ่มลงไป ..แต่มันจะเข้าถึงส่วนลึกของซอกหัวใจใครอีกคนบ้างไหม ..ก็ไม่อาจรู้จริงๆ

 

 

"ชานซอง"สัมผัสยะเยือกแตะลงบนสองมืออุ่นรอบราวเอว ขับช้าๆแต่ว่าเป็นผล

 

 

"ชานซอง ..ขอเวลาฉันคิดอีกหน่อยได้ไหม"พันธนาการทั้งหมดรอบตัวถูกปลดปล่อยออก ..หยาดน้ำตาไม่เคยซึมลึกไปมากกว่าที่เรียวหัวไหล่บ้างเลยงั้นหรือ

 

 

เสียงสาวเท้าที่ดังออกไปจากห้องนั่งเล่น พร้อมกับบานประตูห้องที่อยู่ไม่ไกลที่ปิดลงไป  ได้ทิ้งเงาความมืดแห่งความเงียบงันขึ้นรอบกายสูง ความเงียบงันที่มาพร้อมคำถามที่ต้องการคำตอบ  ..แต่เป็นคำตอบที่กลัวเกินกว่าจะทนฟัง

 

 

"เสียใจมากงั้นเหรอ ที่ฉันรักนาย 

 

...อี จุนโฮ"

 

..........................

[เลิกดราม่ากันมะ]

 

 

"พี่จุนซูครับ"เสียงหวานอ้อนเรียกคนที่นั่งขาเสื่อมสมรรถภาพพาดไว้บนเก้าอี้นอนตัวยาว ส่วนลำตัวก็แนบนอนฟังเพลงไปกับโซฟาตัวยาว ดวงตาตกหลับพริ้มดื่มด่ำไปกับเสียงเพลง จนคนเรียกต้องวิ่งตึงตังเข้ามาใกล้

 

"พี่จุนซู!!"เสียงหวานดังแทรกเข้าไปในหูฟังที่โดนยกออกจากหูขาวที่ครอบอยู่ จุนซูยู่หน้าเงยขึ้นมามองอย่างตกใจกับเสียงแหลมของรองมักเน่ที่แทรกมา ทันทีที่คนตาเรียวเห็นคนตาตกลืมตาก็ยิ้มร่า นั่งไปบนหน้าท้องรุ่นพี่ชื่อหน้าเหมือนกันทันที

 

"อั้ก!! ไอ้จุนโฮ ลุกขึ้นเว้ย เบาๆหน่อยเห็นไหมว่าพี่มึงพิการอยู่"จุนซูเอ่ยแหวฉุนเฉียว ถลึงตาใส่ไอ้รุ่นน้องตาตี่ มือทั้งสองข้างผลักคนบนตัวออกทันที  ..มึงไม่ใช่เบาๆนะไอ้ตี่เว้ย

 

"ไม่ลุก คิดถึงพี่จุนซูวววววว"ไม่ลุกไม่ว่าเสือกขย่ม สาดน้องรัก พี่มึงพิการโปรดมองอีกทีนะน้องนะ

 

"ไม่ต้องมางั้นงี้ จุนโฮ พี่ไม่ใช่ม้านั่งและที่สำคัญ กูไม่ใช่หมี ไม่ต้องมาออนทอปบนกู โอเค๊"คนพิการเอ่ยไล่ให้รุ่นน้องที่มาอยู่บนตัวลุกออกไป ได้ผลชะงัก แต่ไม่ได้เป็นไปตามประสงค์  นั่งก็ยังนั่งอยู่ แต่รอยยิ้มนี่สิหุบพึ่บไปทันที

จุนโฮถอนหายใจเหนื่อยเมื่อคิดถึงไอ้หน้าหมีที่พึ่งเดินจากมาเมื่อครู่

 

"พี่จุนซู  ผมกับชานซองนี่เหมาะกันจริงๆเหรอ"จุนโฮเอ่ยนิ่งทิ้งน้ำหนักลงบนหน้าท้องของจุนซูแทบทั้งตัว กระหลั่วมากน้อง กูพิการโปรดดูอีกที แคน ซี มี ไหมเว้ยไอ้น้องตาตี่ที่รัก

 

"เป็นอะไรกันอีกล่ะ"คนเป็นพี่ที่โดนน้องแปรสภาพเป็นเก้าอี