[SF-CNN]คนคิดน้อย

posted on 18 Nov 2010 22:39 by far-far-alway-loveme in SF-ChanHo
[SF-CNN]คนคิดน้อย Title:คนคิดน้อย
Couple:CNN ft.TJ KW S &Jungigum
Writer: LoveMe

-ชั่ววูบ( --*)

http://2pm-novel.ucoz.com/50005.jpg


คนคิดน้อย

"พี่ คุณครับ วันนี้เราจะกลับกันแค่นี้เหรอครับ"เสียงพร่าแห้งๆที่เอ่ยถาม ทำให้คนที่กำลังจัดผ้าห่มให้คนแก้มป่องอีกคนที่หลับใหลสู่นิทราไปทันทีที่ ขึ้นรถเพราะเหนื่อยกับการตีลังกาไปมาอยู่หลายเวที


หนุ่มไทยกรอกสายตาขึ้นตามคำถาม ..สายตานับจำนวนคนที่เดินขึ้นมานั่งบนรถ ..3 4 5
อดจะถอนหายใจ แล้วยิ้มปลอบอีกคนที่ยืนตาขีดเดียวตัวสั่นเพราะความหนาวอยู่ข้างนอกรถ
..คนที่มักจะนั่งก่อนจะติดชิดริมหน้าต่าง ริมหน้าต่างบานที่วันนี้ที่ตรงนั้นโล่งว่าง


"อืม วันนี้เรากลับกันแค่นี้แหละจุนโฮ"

"ก็ ชานซองมันไปถ่ายรายการอื่นต่อ เดี๋ยวมันก็กลับบ้าน ใช่ไหมวะไอ้แทค ใช่ไหมพี่ซู"โป้ยปาบให้พี่ๆอีกสองคนที่นั่งทำหน้าปุเลี่ยนอยู่ไม่ไกล พี่ชายคนเกือบโตสุดอย่างจุนซูยกนิ้วโป้งขึ้นตามสไตร์แดกูรู้ทุกสิ่ง แล้วพยักพเยิดว่ามันทำงานมาหาเลี้ยงมึงไงตาตี่ ก่อนจะหันไปดื่มด่ำกับไอ-แพดในมือต่อ ..ดุจโฮมเทียร์เตอร์เลยนะครับพี่


ส่วนพี่ชายหน้าย่นก็ยิ้มแหะ มือข้างนึงที่ว่างก็ฉุดน้องเกือบเล็กให้ขึ้นมาบนรถ
"ยืน อยู่ข้างนอกทำไม ระวังจะหนาวตายนะเว้ยไอ้โฮ แล้วแกอย่าเครียดไปเลย ช่วงนี้ชานซองมันฮอตมันก็ออกไปทำงานเดี่ยวบ้างอะไรบ้าง อย่ากังวลเลย"

มือสีแทนลูบหัวน้องชายเบาๆ ก่อนไอโพนที่อีกมือจะยกขึ้นมา

"เน อะ พี่เจย์ใช่มะ"ไอ้แทคหันไปพยักพเยิดกับไอโพนสี่ที่พึ่งถอยมาเพื่อการนี้โดย เฉพาะ หันภาพอีกฝั่งที่เป็นลีดเดอร์กล้ามงามในชุดเสื้อกล้ามสีขาวอย่างที่ตัวเอง ชอบใส่มานวยนาดให้ต่อมหึงโหดของไอแมวมืดประจำวงเดือดเล่นๆ เมื่อตอนก่อน ภาพพื้นหลังที่เป็นรูปและกระจกเงามากมาย พอบ่งบอกว่าพีเจย์น่าจะอยู่ในห้องซ้อมเต้นหรือห้องแอคติ้งสักแห่ง


"ใช่ๆๆ ไอ้ตี่เอ๊ย ผู้ชายมันก็ยังงี้แหละได้แล้วก็ทิ้ง"สิ้นคำพูดของท่านลีดเดอร์มหาชาติข้าม ทวีป เจ้ารองมักเน่ที่พอจะยิ้มจางๆออกมาได้เมื่อเห็นหน้าลีดเดอร์มัน เป็นอันต้องเม้มปาก น้ำตาที่รื้นๆอยู่ก็พาลไหล ก่อนจะซุบตัวหายเข้าไปในมุมซอกของรถตู้ ..จุดที่ๆคนที่นั่งมามันไม่ได้กลับไปด้วยวันนี้


"เฮ้ยๆๆๆ จุนโฮเป็นอะไรวะ แทคๆๆๆ เอาหน้ากวนตีนๆของมึงมาทางจอทีสิวะ"เสียงพี่เจย์หวีดลั่นอย่างตกใจที่ตัวเอง ทำเด็กมันหมกหัวน้ำตานอง ร้องเรียกไอ้เจ้าของเครื่องให้หันจอไปเจอกัน ..ดูๆแล้วก็เหมือนพี่เจย์เป็นของเล่นที่อยู่ในกล่องโทรศัพท์ดีเหมือนกันแฮะ


"เฮ้ย ย แทคกูพูดอะไรผิดวะ"อค แทคยอนได้แต่กรอกตาส่ายหัวให้ความเป็นที่พูดจาไม่รู้เรื่องอันคงเส้นคงวาของ ลีดเดอร์ประจำใจ ร่างสูงเก่าหัวแกรก พยักพเยิดบอกไอ้เพื่อนจากไทยว่าหัวเด็กมันออกจากหมอนให้ดูแล ตบบ่าน้องนุ่งที่จิตใจบุบสลายลงไปเมื่อกี๊ ก่อนจะปีนไปที่ช่องว่างข้างหลังที่มีผ้าห่มผ้านวมและหมอนมาปูไว้ เป็นแหล่งหลับนอนชั่วคราว


"เฮ้ย ไอ้แทค มึงจะมัวยิ้มหาหอกอะไรวะ บอกกูมาสักทีสิวะ"เสียงแหง๊วๆยังดังมาจากปลายสาย แรฟเปอร์หัวเราะออกมาอีกทีก่อนจะเสียบสมอทร์อคเพื่อเสียงจะได้ไม่รบกวนคน อื่นในวง แล้วเริ่มลงมืออธิบายให้ปลายสายฟังเป็น อังกฤษบ้าง เกาหลีบ้าง ...ว่าตัวเองพูดอะไรไปจี้ต่อมน้อยใจจุนโฮมันเข้าอีก ก็มีอันโดนเสียงแก้ตัวที่แว๊ดเถียง แบบกูไม่ผิดอ่ะ กลับมาตามสไตล์


คนหน้าย่นหัวเราะ หึหึไปอธิบายตอบไปกับไอโพนเครื่องงามอย่างไม่รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อน ..เอาเถอะ ความสุขของแทคยอนมัน



เจ้าชายไทยยกมือขึ้นลูบแก้มขาวที่โดนไอแอร์เบาๆ ยกผ้าห่มขึ้นให้มิดแก้มป่อง ...จวนจะตีสามอยู่แล้วหนาวแย่

สาย ตาคมก็ปลายไปมองนองชายอีกคนที่ตนนี้ยกผ้าห่มขึ้นคลุมจนมิดตัว เงียบเชียบเหมือนตัวเองหลับ ..แต่กลับมีแรงสะอื้นแรงๆออกมาจนรับรู้ได้ไม่ยากเลยว่าคนใต้ผ้าคลุมกำลัง ร้องไห้อยู่


เฮ้ออ ก็อย่างงี้ล่ะนะ
 ..คนขี้ใจน้อย
...กับ ไอ้คนที่สนใจโลกจัดเลย

พอ มาเจอกัน ก็กลายคนคิดมากที่พาลจะทำตัวเองเจ็บอยู่เสมอ ไอ้คนคิดน้อยมันจะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้นางพญาอย่าง อี จุนโฮร้องไห้จะเป็นจะตาย

..........

"ปัง!!"


"ปัง!!"


"ปัง!!"



ถ้า เป็นปกติ คงมีเพียงเสียงปัง ของห้องๆเดียวที่จะปิดทันทีที่กลับถึงหอ คือคนที่กำลังอารมณ์ลุ่มๆดอนๆอย่างอี จุนโฮ แต่วันนี้กลับกลายเป็นทุกๆคนต่างมุ่งเข้าห้องไปดังปังเสียนี่

พี่คุณที่พาอูยองที่กำลังงัวเงียเข้าไปนอนในห้องเป็นปังแรก
พี่แทคที่ยังยิ้มเป็นบ้าอยู่กับไอโพนในมือเป็นปังที่สอง
พี่จุนซูที่วิ่งสปินขาแบบฟินาเล่หายเข้าไปในห้องซ้อมพร้อมไอแพดเป็นปังที่สาม
 
เหลือ เพียงคนหนึ่งคนที่วันนี้ไม่คิดจะปังเอาห้องไปอีกคน ..กลับนั่งลงบนโซฟาสีเขียวมะกอกตัวเขื่อง ที่สามารถบรรจุมักเน่ร่างยักษ์ขี้ละเมอให้นอนบนนี้ได้แบบไม่ล่วงไม่หล่นเร็ว เกินไป


คนตาตี่ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ..มันเหนื่อยอ่อนไปทั้งหัวใจ


.เหนื่อย หน่าย และปวดหนึบหัวใจทั้งๆที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องอะไร
เขารู้อย่างเดียวว่ามันเป็นเพราะ


..ฮวาง ชานซอง...


ปลาย นิ้วโป้งที่กดตัดปลายสายอดจะยกขึ้นซับเช็ดน้ำอีกข้างไม่ได้เมื่อปลายสายที่ เพียรกดไปหาไม่ยอมรับสาย ..บางครั้งเขาก็เบื่อนูน่าที่มาบอกว่าเจ้าของเครื่องปิดหนีเขาไปแล้วใจจะขาด

จุนโฮบ้า พาลได้กระทั่งเครื่องตอบรับ

มือ ขาวขยี้ตาหยีตัวเองที่ทำนบน้ำตามันทลายพาลให้น้ำใสไหลแซงกันมาจนใบหน้าชื้น แฉะ และไม่รู้เพราะว่าเช็ดไม่ถูกจุดหรืออะไร ยังไงมันก็ไม่ยอมแห้งเสียที
จาก ที่เพียงแค่ร้องไห้ทิ้งหยาดน้ำใส ..ตอนนี้กลายเป็นว่าคนร่างเล็กสะอื้นหนักจนตัวโยน เสียงครางสะอึกดังแรงจนจุนโฮกลัวคนอื่นจะมาได้ยิน จึงหันหน้าลงฟุบกับพื้นโซฟาไม่ให้เสียงดังลอดออกมา  คู่เข่าสวยหดเข้าจนชิดอก หมุนดิ้นอยู่บนโซฟาอย่างทรมานกลับการกั้นเสียงสะอื้นไห้


'นายคิดมากไปแล้จุนโฮ '
'นายคิดลึกเกินไปหรือเปล่าจุนโฮ'
'อย่าคิดมากสิจุนโฮ'


คำส่วนใหญ่ที่ชานซองจะเอามาพูดปลอบเวลาเขาเครียด หรือเหนื่อยจนงอแงร้องไห้ หรือแสดงท่าทางไม่ชอบใจออกมา


ถ้าอีจุนโฮ เป็นคนคิดมาก ..ฮวางชานซองก็เป็นคนคิดน้อย น้อยมากจนอาจไม่คิดอะไรเลยก็ได้

ไม่คิดเลยหรือว่า ..อีจุนโฮเป็นคนที่ชอบให้ใครๆ มาสนใจ
เป็นคนที่ชอบรับความรักและห่วงใย ..โดยเฉพาะจากคนที่รักอย่างชานซอง

ไม่คิดบ้างเลยเหรอ ..ว่าบางครั้ง อีจุนโฮ ก็ต้องการอ้อมกอดจากฮวาง ชานซองบ้าง


..จุนโฮ ไม่ได้อยากน่ารำคาญ ไม่ได้อยากขี้ใจน้อย ไม่ได้อยากเป็นคนที่คิดมาก
แต่ อีจุนโฮ หยุดที่จะคิดไม่ได้ และอีจุนโฮก็หยุดที่จะรักชานซองไม่ได้เหมือนกัน


ถึงได้มานั่งทำตัวงี่เง่าแบบนี้ไง!!


ร่างขาวคลอสะอื้นน้อยลงไปมาก มือขาวปาดน้ำตาที่ค้างอยู่บนสองแก้ม ..ในใจก็นึกสับสนถึงบางอย่าง วันนี้มันมีอะไรบางอย่างแปลกๆไป
ถึงเขาจะไม่ใช่คนที่คอยป้อนข้าวป้อนอาหาร ..แต่แมวบ้านนี้ทำไมไม่มาคลอเคลียร้องเหงียวๆแถวนี้


คนที่พึ่งละน้ำตาออกจากแก้มนวลได้หมด เม้มปากแน่น รีบลุกขึ้นออกหาอย่างตกใจ

..ชานซองรักชองกัมมาก

ชานซองเสียใจแน่ๆ ถ้าชองกัมหายไป


จุน โฮเดินวนออกหาเจ้าแมวตัวน้อยไปทั่วหอพัก ผลุบขึ้นผลุบลงตามที่ต่างๆ คลานซ้ายคลานขวาแต่ก็มองไม่เห็นแม้แต่ปลายพวงหางสีเทาของเจ้าแมวตัวน้อยที่ ชานซองรัก


"ชองกัม ชองกัม ออกมาหาม่ามี๊มาลูก ชองกัม"จุนโฮที่เริ่มใจเสียร้องเรียกไปด้วยเสียงพร่า มือนึงดีดป็อกแป็กร้องหา อีกมือก็ยกขึ้นปาดน้ำตาที่เริ่มปริ่มล้นอีกครั้ง


ชานซองต้องเสียใจแน่ๆ ถ้าเขาหาชองกัมไม่เจอ


เมื่อเห็นว่าหาตรงนี้อาจไม่เจอเป็นแน่ จุนโฮปาดน้ำตาลวกๆ รุดไปเคาะประตูห้องพี่ๆที่ปิดอยู่เพื่อสอบถามถึงเจ้าขนปุย


"มีอะไรหรือเปล่าจุนโฮ"


"นั่น สิ พี่จะนอนแล้วนะ ฮ้าววว เรามีอะไรเหรอ" พี่คุณที่เดินออกมาจากห้องนอนเอ่ยถาม พร้อมๆกับอีกห้องนึงที่พี่แทคที่ยังหนีบพี่เจย์ตามออกมาด้วยหัวกระเซิงจาก ประตูอีกห้องเอ่ยถาม แต่ก็สะอึกไปการใหญ่เมื่อเห็น ปลายจมูกแดงรั้น และตาคู่เล็กที่ชื้นน้ำตาแบบนั้นของรอยยิ้มประจำวง


"..พ ..พี่ ..ช .ชอง ...กัม ชองกัม หายไปไหนไม่รู้"มือขาวปาดน้ำตาแรงพลางจ้องมองด้วยตาแดงๆ มือก็เช็ดน้ำตาตัวเองไปมา


"เฮ้ย ย ไอ้แทค อะไรชองกัมวะ"เสียงจากปลายทางทำให้แทคยอนหันเครื่องมือสื่อสารเข้าตัวอีก ครั้งก่อนจะเล่าถึงไอ้เจ้าแมวตัวเทาให้พี่ใหญ่ฟัง นิชคุณเห็นแบบนั้น จึงหันมาปลอบน้องแทน


"ไม่เป็นไรนะจุนโฮ อย่าร้องนะ"มือหนาลูบหัวคนที่น้ำใสไหลดิ่งไม่หยุด มือขาวที่พยายามปัดน้ำตาทิ้งยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่


ชานซองมันทิ้งคนน่ารักแบบนี้ให้อยู่คนเดียวลงได้ไง


"พี่คุณ ฮึก ชองกัม ชานรักซองกัมมากเลยนะ ..แล้วมันหายไปไหนแล้ว ฮืออ พี่"เสียงสั่นคลอไม่หาย นิชคุณก็จนใจ

"อย่าคิดมากนะจุนโฮ บางทีชองกัมมันอาจจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้"


"ข้างนอก!!"ตาเล็กเบิกกว้าง ก่อนจะรุดไปที่ประตูห้อง จนคนพี่คว้าไม่ทัน


"ไปไหนจุนโฮ ทำไมไม่ใส่เสื้อโค้ทไปข้างนอกหนาวมากเลยนะ"เอ่ยห้ามแต่ก็ไม่ทันเมื่อจุนโฮส่งประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ก่อนจะลับหายประตูไป


"ผมจะไปหาชองกัมครับ ..ถ้าชานมาถึงก่อนพี่คุณบอกเขาว่าผมออกไปหาให้อยู่นะครับ"

....

ปาก ที่เคยสีสดราวเชอรี่ บัดนี้กำลังซีดและสั่นหนัก เมื่ออยู่ท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้โดยมีแค่เสื้อหนังที่ไม่มีกระทั่งแขนคลุม ของชุดขึ้นแสดง ผิวที่ขาวดุจใยไหมซีดเซียวจนดูคล้ำ ร่างเล็กปาดน้ำตาด้วยฟันที่สั่นหนัก มือขาวลูบต้นแขน ปากก็ร้องเรียกชื่อเจ้าลูกแมวตัวเล็กไปด้วย

ขนาดเขาเป็นคนตัวใหญ่กว่าขนาดนี้ยังหนาวสั่น แล้วเจ้าแมวตัวเล็กนั่นล่ะ ไม่แย่เหรอ


"ชอง ...ชอง กัม"


"ชอง... กัม"


"ชองกัม ชองกัม"


"..ชาน"

ปาก สีซีดเอ่ยร้องเรียกไปทั่ว ในใจก็คิดวนเวียนแค่ว่าชานซองต้องเสียใจแน่ๆไม่หยุด  ร่างสั่นเทาไม่อยากยอมแพ้ ทั้งๆที่พึ่งออกหาตรงหน้าหอพักได้ไม่เท่าไหร่ ..แต่ร่างกายที่ขาดไออุ่นก็ประท้วงให้เขาตัดสินใจเดินกลับเข้าตึก ก่อนจะล้มทั้งยืน

เขานี่มัอ่อนแอ งี่เง่า แค่แมวตัวเดียวก็คอยดู คอยหาให้ชานซองไม่ได้
ถ้าโกแม็งอีหายออกจากบ้านไป ชานซองคงออกตามหาให้เขาไม่หยุด

...อี จุนโฮ คนไม่มีประโยชน์

.....

ทันที ที่เสียงประตูดังขึ้นคนที่นั่งเตรียมผ้าห่มผืนใหญ่กับเสื้อคลุมรออยู่หน้า ประตู ก็คือพี่คุณกับอูยอง ที่มีผ้าห่มกับเสื้อมาคลุมกายขาวซีดของจุนโฮทันทีที่เข้ามา เยื้องไปเป็นพี่แทคที่บรรจงวางอ่างแช่เท้าอุ่นๆไว้ตรงโซฟา กระทั่งพี่จุนซูก็โผล่หัวมาพร้อมแก้วนม


จุนโฮปากสั่นๆจนเกินจะ เอ่ยถามว่าทำอะไรกัน แต่เหล่าพี่ๆกับเห็นดีเห็นงามที่ตนเตรียมพร้อมไว้ เพราะสภาพที่กลับมาของจุนโฮมันดูไม่ได้เอาเสียเลย ขาวซีดหนาวสั่นจนน่ากลัว


"บ้า หรือเปล่า ที่ออกไปทั้งๆที่ไม่ใส่เสื้อกันหนาวหะ ไอ้ตี่"จุนซูว่าพร้อมกับยื่นแก้มนมให้ มือที่พ้นผ้าห่มกับเสื้อตัวหนายื่นมารับแก้มนม เท้าก็จมอยู่ในน้ำอุ่น ..สภาพจุนโฮ ไม่ตางจากพวกหลงทางกลางหิมะเท่าไหร่

"ผะ พี่ ..ผม หาชองกัมไม่เจอ .ช ..ชานจะทำยังไง"เสี่ยงสั่นเอ่ยติดห้วง คิดห่วงคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองต้องจับไข้แน่ๆแบบนี้  พี่ๆทั้งวงไม่พ้นกะทั่งพี่เจย์ที่ทำราวกับค่าโทรต่างประเทศมันแสนถูกสบตา ผ่านกันทางไอโพน ลีดใหญ่เลือกนั่งเงียบเช่นคนอื่นๆ รอเจ้าชายไทยคนที่พูดได้ชวนปวดหัวน้อยที่สุดเป็นคนเอ่ย


"จุนโฮอย่าคิดมากเลยนะ"มือหนาลูบไปบนผมนิ่ม อูยองเองก็กุมมือน้องไว้แน่น สบตากับนิชคุณแล้วพยักหน้าให้พูดต่อ


"พวก เรารู้แล้วว่าชองกัมอยู่ไหน"คำพูดจากปากเจ้าชายไทยที่ทำให้คนตาเล็กเงยหน้า ขึ้นมา ปากบางยกยิ้มอย่างดีใจ หน้าตารู้สึกดีจนทุกๆคนสะอึก


"ย. อยู่ อยู่ไหนครับพี่คุณ"


นิชคุณกลืนน้ำลายก่อนคว้าหยิบกระดาษสีชมพุบนโต๊ะขึ้นมาส่งให้จุนโฮ ตาตี่มองกระดาษในมือย่างง ก่อนจะถึงบางอ้อในที่สุด


'พี่ครับ ผมมารับชองกัมไปถ่ายรายการด้วยกันนะครับ
ช่วงนี้เจ้านี่ติดผมแจเลย ขืนทิ้งไว้ที่หอคงทำโซฟากระจาย
แล้วผมจะชองกัมจะรีบกลับนะครับ
                                                                       ชานซอง '


ปากบางที่สีเริ่มสีหายซีดลงมาก สั่นเคลือไม่แพ้ดวงตาที่ภาพเบลอเลือน ..เขาควรดีใจใช่ไหม ที่ชองกัมไม่ได้หายไปไหน
แมวน้อยยังปลอดภัยดีจากความเหน็บหนาวของความอบอุ่นจากเจ้านายของมัน

แล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกแย่แบบนี้
รู้สึกแย่ที่ตัวเขากำลังหนาวเหน็บสั่นเทา


รู้สึกแย่ ...ที่แม้กระทั่งแมว ยังสำคัญกว่าเขา

นี่สำหรับฮวางชานซอง อี จุนโฮสำคัญบ้างหรือเปล่า

จุนโฮบ้าๆๆ ขนาดแมวนายก็ยังคิดจะอิจฉา บ้าที่สุดเลย

ร่างบางคนตัวเล็ก เสียงสะอื้นพร้อมน้ำตาที่คุมไม่อยู่ทำเอาพี่ๆที่เหลือหน้าเสียไปไม่เป็น 

"พา จุนโฮเข้าห้อง"เสียงสั่งการจากไอโพน ทำให้ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นดี ช่วยกันโอบช้อนร่างขาวที่ยังผิวติดเย็นอยู่บ้างให้เข้าห้อง จุนโฮไม่ได้ฝืนที่พี่ๆช่วยกันถือแก้วนม ยกกะละมังน้ำ ห่อผ้าห่มเสื้อพาเขาเข้ามาในห้องนอนที่อุ่นกว่า
..ในใจมันเอาแต่ตัดพ้อตัวเองอยู่ซ้ำๆซากๆ


นึกว่าเป็นคนสำคัญ
เข้าใจผิดสินะ

....

"พี่!! จุนโฮล่ะ"เสียงดังลั่นของมักเน่ดังออกมาทันทีที่มาถึง พร้อมกับตะกร้าที่ใส่ไอ้แมวเทาที่วางลงตรงทางเข้า ..ชานซองเปิดฝาออกให้แมวได้มาโจนทะยานข้างนอก ส่วนตัวเขาก็รีบทลาเข้าไปหาพี่ๆในวง