[ฟิครวมเล่ม] Lies and Truth ( Khun x Woo )

posted on 25 Feb 2012 11:12 by far-far-alway-loveme in SF-ChanHo
เป็นส่วนหนึ่งของฟิคภาคต่อที่รวมเล่มเจ้าค่ะ ใครสนใจก็กดได้นะเจ้าคะ
 
Lies and Truth
Couple: Khun x Woo
Writer: KissMe

แนะนำ
-มึนบ้างอะไรบ้างอย่าคิด มาก มันก็แค่ฟิคเนอะ T^T
-มาม่าสองละ7บาท พิเศษใส่ไข่ รับไว้ทานแก้หิวนะคะ

Love The Way You Lie By Eminem Feat Rihanna
[เรื่องนี้อิงแค่ท่อนแม่สาวริฮานนะคะ ไม่ใช่เนื้อหาหลักของเพลง ..ชอบเสียงริฮานมากๆๆอ่ะ]
 
ฝากรูป

Lies and Truth
Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
Love the way you lie

"แล้วพี่จะมาหาใหม่นะ"ริมฝีปากได้รูปส่งจุมพิตหวานลงที่ข้างขมับ เปลือกตาปิดลงราวกับล่องลอยในความฝัน ร่างสูงผละจากความหอมหวานจะเดินออกไปพร้อมเสื้อสูทราคาแพง ทิ้งถ้อยคำที่ว่าช่วงนี้อาจไม่ได้มาหาเพราะว่าติดประชุมและงานรัดตัวจน กระดิกไม่ได้ ให้คนที่พริ้มหลับอยู่บนที่นอนแม้จะเห็นว่าร่างเล็กกำลังอยู่ในห้วงนิทรา

เสียงปิดประตูแผ่วเบาบ่งบอกถึงการจากไปของใครอีกคน คนที่นอนหลับตาอยู่บนที่นอนค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาคู่กลมกรอกไปมาพร้อมน้ำใสที่คลอเคลือบอยู่ข้างใน
ร่างเล็กยันตัว ขึ้นจากกองผ้าห่มที่เขาฝังอยู่ ทั้งกายสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด ..มากมายที่หัวใจพอๆกับที่ร่างกาย

ร่องรอยสีกุหลาบยังคงกระจัดทั่วกายขาว อากาศหนาวรอบนอกค่อยๆกัดกินเนื้อขาวที่โผล่ผ้าหนาอบอุ่นออกมา ขายังคงสั่นเทายกขึ้นชันกอดไว้แนบอก ก่อนจะแนบแก้มขาวลงไปเคล้าคลึง หยาดน้ำใสใหลออกมาจากหางตาเมื่อตาคู่กลมกระพริบปิดลง

...ผมไม่ได้ง่วง ในขณะที่ผมหลับตา
ผมไม่หยุดวาดยิ้ม แม้หัวใจกำลังแหลกสลาย

แต่ผมหลับตาแม้ร่างกายพร้อมลุกขึ้นมายิ้มให้เขา
ผมปิดเปลือกตาลงเพียง แค่ผมไม่อยากเห็นแผ่นหลังนั้น ..ในขณะที่กำลังจากผมไป

..ผมไม่อยากตื่นจากความฝัน

"พี่รักอูยองมากนะ"

ถ้อย คำหวานหูที่เขาพูดทุกครั้งที่เราเจอกัน

ผมรู้ว่ามันโกหก ..แต่ผมก็ชอบที่จะฟังมัน
.....
Just gonna stand there and watch me burn

"นั่นรอยอะไรเหรอ"เสียงหวานหูที่ได้ฟังทำให้อูยองหันไปมอง อีจุนโฮกำลังยิ้มหวานให้ผม แม้ว่ามือจะยังชี้มาที่ต้นคอที่โผล่พ้นเสื้อออกมา
มือขาวยกขึ้นแตะที่คอ แม้ไม่รู้ว่ารอยที่จุนโฮพูดถึงอยู่ตรงไหนก็ไม่ใช่ปัญหา เมื่อทั่วทั้งคอ และตัวเขามีรอยแบบนี้อยู่มากมาย

..ร่องรอยของความทรงจำเมื่อคืน

อูยองไม่ได้ตอบสิ่งใดเพียงผละสายตาจากหน้าที่กำลังยิ้มอยู่แม้คิ้วจะผูกกัน กับท่าทางแบบนั้นของคนที่ควรตอบคำถามตัวเอง เพียงแค่ก้มหน้าลงอ่านหนังสือในมือต่อ มือขาวเองก็ยังไม่ละออกจากช่วงคอตัวเอง

บางครั้งความเงียบก็เป็นคำตอบที่ดีเกินพอสำหรับอี จุนโฮ

คนที่มองอยู่แค่ยักไหล่ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม ยกขาขาวขึ้นมานั่งไขว้ห้าง เท้าคาง เกลี่ยปลายนิ้วไปตามหน้าที่หนังสือเปิดทิ้งไว้แก้เบื่อ กับท่าทางที่นิ่งงัน เงียบเชียบและดื่มด่ำกับตัวอักษรที่ทำราวกับหนังสือเล่มนั้นสนุกเสียหนักหนา ก็แค่หนังสือกวีเก่าๆที่เปิดแล้วเปิดอีกจนหน้ากระดาษกรอบ

"นายยังเจอเขาอยู่อีกเหรอ"คำถามลอยดังขึ้นมา สายตาที่ไล่อ่านหนังสืออยู่หยุดไปชั่วครู่ แต่ก็ยังดำเนินไล่ต่อไปแม้ไม่ได้เข้าใจถึงความหมายคำภายในเพราะสมาธิที่ขาด ห้วง ไม่ติดค้างนานพอให้ใครอีกคนจับได้ จุนโฮหมุนตัวมาจ้องคนตรงหน้าแบบตรงๆ มือทั้งสองเท้าคางไว้ นิ้วชี้เคาะตุบๆลงที่เรือนแก้มตัวเองเป็นจังหวะ

"นายยังจะเจอเขาอีกทำไมอูยอง ..นายก็รู้ว่าความรักของนายกับเขามันต้องห้าม"เหล่ตามองอีกคนที่ยังคงนั่ง นิ่งเหมือนเคย ผมสีนิลละเอียดตกลงมาเรี่ยไล่ที่หน้าผาก บดบังสายตาที่จ้องตัวหนังสืออยู่จนคนลอบมอง แอบรู้ความคิดอีกคนผ่านสายตาไม่ได้

"มันไม่ได้ต้องห้ามตรงที่นายก็ผู้ชายเหมือนเขา ...แต่นายต้องยอมรับความจริงเสียทีนะอูยอง เขาเองก็มีชีวิตของเขา นายก็มีชีวิตของนาย แล้วถ้าพวกผ่ายบริหารรู้จะเป็นยังไง ถึงนายจะเป็นเด็กมหาลัยแล้ว แต่เรื่องแบบนี้มันก็ดูไม่ดีเลยนะอูยอง ยิ่งเขาเป็นอาจารย์ในเอกของนายตรงๆแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะไม่ใช่แค่เขาที่จะเดือดร้อน นายเองก็อาจจะโดนไล่ออกก็ได้นะอูยอง"

"...."

"ฉันเตือนก็เพราะว่าฉันเป็นห่วงนาย"

"....."

"การถูกมองด้วยสายตาจับผิดมันไม่ได้เป็นสิ่งที่สนุกเลยนะอูยอง"

"...."

"อูยอง"

"..."

"อูยองนายฟังฉันอยู่ไหมเนี่ย"

"อูยอง!!!"
คิ้วสวยเริ่มจะขมวด แน่นเมื่ออีกคนก็ยังดูไม่สะทกสะท้าน หนังสือในมือยังคงได้รับความสนใจมากกว่าเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า นายกล้าเมินอีจุนโฮ หรือไงจางอูยอง ขนาดดารายอดนิยมอย่างฮวางชานซองยังต้องเขวี้ยงบททิ้งแล้ววิ่งไปร้านขายน้ำ เวลาฉันอยากกินน้ำแตงโมปั่นเลยนะรู้ไหม

จุนโฮกรอกตาก่อนจะถอนหายใจเซ็งแล้วนั่งจ้องคนตรงหน้าต่อไป

"ฉันว่านายควรตัดใจนะอูยอง การรักคนที่มีเจ้าของมันต้องห้าม จะยังไงมันก็ผิดทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง"

"..."

เมื่อเห็นความเงียบเป็นคำตอบ คนตาตี่จึงตัดสินใจที่จะพูดถ้อยคำที่ไม่ควรออกไป มันก็คงดีกว่าหุ่นปั้นที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้

"นายรู้หรือ เปล่า ว่าเขาจะหมั้นกันแล้ว"

นั่งจ้องผลงานตัวเองนิ่งงัน จุนโฮกรอกสายตาอย่างเหนื่อยใจอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงไปที่ อีกคน แผ่นหลังที่สั่นไหว เสียงสะอื้นที่ที่ดังลอดออกมาแม้ว่าจะนั่งอยู่ท่าเดิม มุมเดิมและหนังสือก็ยังกางนิ่งอยู่ที่เดิม แต่กับสั่นพอๆกับคนถือก็บอกอะไรได้ดี

..แสดงว่ายังไม่รู้

"อูยอง "ลูบเบาๆลงไปที่เรือนผมนิ่มลูบไล้ลงเรื่อยๆมาที่หัวไหล่บาง มืออีกข้างก็จับใบหน้าขาวขึ้นมา ตาคู่กลมที่เต็มไปด้วยน้ำตา เรียกเสียงถอนหายใจได้อีกครั้ง

"นายตัดใจเสียทีเถอะนะ ..ตื่นเสียทีเถอะ ปล่อยตัวเองออกจากบ่วงที่นายล่ามตัวเองติดกับเขาไว้เสียทีนะ"เสียงปลอบโยน นิ่มหู เอ่ยย้ำให้ได้ฟัง แต่อูยองกับก้มหน้าลงแล้วตอบกลับไปเพียงแค่ส่ายหน้าไปมาเท่านั้น

จุนโฮกรอกตาเป็นรอบที่ร้อยกับท่าทางแบบนี้ของเพื่อนแก้มยุ้ย

..อูยองเป็นโรคประหลาด
ถ้าได้ลองรักใครสักคน ..จนวันตายก็ไม่มีวันจะยอมเปลี่ยน
เฝ้าหลอก เฝ้าโกหกตัวเองอยู่แบบนั้น กักตัวเองไว้ในที่ ที่หวานหอมทรมานเหมือนคมมีดอาบน้ำผึ้ง หวานปาดลึกลงไป จนหัวใจขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
เหวอะหวะเต็มไปด้วยบาดแผลแต่ก็ไม่ ยอมหยุดเสียที

เขาว่ากันว่าถ้าไม่ราดทิงเจอร์ลงแผลสด ..มันก็จะไม่มีวันหาย
กัดกินทรมานให้ตายลงไปช้าๆ อย่างน่าสมเพช

"อูยองนายก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะทิ้งผู้หญิงที่เขากำลังจะใช้ชีวิตด้วยมาหาคนอย่างนาย ก็แค่เด็กมหาลัยคนนึง ก็แค่นักเรียนคนนึงของเขา นายยังจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ อีกเหรออูยอง"หัวกลมที่พยักขึ้นลงรับแผ่วเบา เริ่มทำให้จุนโฮเหลืออดลงทุกที

"นายไม่เข้าใจเหรออูยอง พอเขาหมั้นกัน อีกไม่นานเขาก็แต่งงานกัน ..มีลูกมีชีวิตที่สุขสรรค์ของเขา เขาจะลืมนาย เขาจะลืมไปว่าชีวิตนี้เขาเคยมีคนชื่อจาง อูยองอยู่ในชีวิตของเขา"

"เขาจะจดจำไม่ได้ด้วยซ้ำกับคำที่เขาบอกว่ารักนาย คำที่เขาเอาไว้หลอกนายเขาก็จะลืม เขาก็แค่เหงา แค่รักสนุก แค่นั้น เขาจะลืมนาย"

"สักวันนิชคุณจะลืมว่านายมีตัวตนอยู่ตรงไหนตรงนึงของโลกใบนี้ นายก็รู้อูยอง"เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ได้กลับมาก็มีแค่น้ำตาที่มันเพิ่มขึ้น คนตัวอวบทิ้งตัวเองลงนั่งพิงขาโต๊ะขนาดใหญ่ ตอนนี้จุนโฮเองก็หมดแรงที่จะพูดแล้วเหมือนกัน

"นายจะยังรักนิชคุณ อยู่อีกหรือไง จาง อูยอง"
....
Well that's alright because I like the way it hurts

ริมฝีปากสีสวยลิ้มชิมรสน้ำซุปอุ่นๆที่อยู่ในช้อน รสชาติที่กำลังดีทำให้รอยยิ้มระบายขึ้นทั่วใบหน้ากลม มือขาวปิดไฟ ปลดสายที่ด้านหลังและถอดผ้ากันเปื้อนสีเหลืองอ่อนออกแขวนกับฝาผนัง ตักซุปน่าอร่อยลงชามกระเบื้อง ยกอาหารน่ากินอีกหลายย่างไปวางไว้บนโต๊ะทานข้าวด้านนอก หนังสือที่เคยเลอะเจ้าโต๊ะอเนกประสงค์นี้ถูกกวาดไปเก็บเสียจนหมด

..พี่คุณไม่ชอบอะไรที่มันดูเลอะเทอะ..
เพราะโทรศัพท์ที่นิชคุณ โทรตรงมาหาเขาและเอ่ยบอกว่าจะมาหาที่ห้องและทานข้าวเย็นด้วย เขาถึงได้ลุกจากกองหนังสือออกมาอวดฝีมือทำอาหาร แม้มันเป็นแค่อาหารง่ายๆแต่ทุกอย่าง ก็เป็นสิ่งที่อีกคนชอบ

ระบายยิ้มจนทั่วใบหน้าขาว ผละออกจากโต๊ะหวังว่าจะไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นขึ้น และสะอาดสะอ้านเพื่อรอคนที่จะมาหา

"นายรู้หรือเปล่า ว่าเขาจะหมั้นกันแล้ว"

"นายจะยังรักนิชคุณอยู่อีกหรือไง จาง อูยอง"

ถ้อยคำที่ได้ฟังเมื่อวันก่อนทำให้ขาเล็กหยุดเดินไปอย่างไม่รู้ตัว ..เขาจะยังรักนิชคุณอยู่ได้อีกหรือ
มันผิดมากพอแล้วที่คบกับนิชคุณทั้งๆ ที่รู้ว่าเขามีใครอีกคน

ที่กำลังจะผูกมัดกันด้วย พันธะที่ชัดเจนกว่าเดิม

..เขากำลังจะเปลี่ยนตัวเองจากนักศึกษาใจแตก ที่หลงรักอาจารย์ของตัวเองหัวปรักหัวปรำ เปลี่ยนจากกิ๊กชั่วครั้งชั่วคราว กลายเป็นชู้อย่างสมบูรณ์แบบ

จางอูยอง นายจะยังรักนิชคุณอยู่อีกเหรอ
เขาจะยังปักใจและโง่งมต่อไปอย่างงั้นเหรอ

"หอมจัง"สัมผัสอบอุ่นที่รอบเอวทำให้สติที่กำลังล่องลอยกลับมา อูยองหันเสี้ยวหน้าไปมองปลายจมูกโด่งที่กำลังซุกไซร้ลงไปในเรือนผมละเอียด นิ่มของตัวเอง ..นิชคุณสามารถเข้ามาในห้องนี้ได้เพราะเงินที่ใช้ซื้อที่นี่เป็นของตัวเอง และสามารถเข้าหยอกล้อกับร่างเจ้าของห้องได้ด้วยเช่นกัน เพราะมันก็เป็นของนิชคุณไม่ต่างจากเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหรูมากมายที่อยู่ในห้อง นี้

มือขาวยกขึ้นลูบแผ่วเบาไปตามแขนกำยำที่โอบกอดรอบตัวเขา ..อบอุ่นจัง

"รู้ไหมว่าคนทำนี่กลิ่นหอมน่ากินกว่าอาหารอีกนะ"คำพูดหลายแง่หลายทางแผ่วเบา อยู่ตรงใบหู แขนอบอุ่นที่รัดกอดตัวกระชับมากขึ้น จนแผ่นหลังเล็กแทบหายลงไปในอ้อมกอดของอีกคน
มือขาวไล่ไปที่ฝ่ามือหนาที่ กำลังซุกซนกับชายสาบเสื้อของเขา เปลือกตาคู่กลมปิดลงอย่างช้าๆ แทรกนิ้วลงไปในฝ่ามืออุ่นให้ได้รับสัมผัสอุ่นละมุนที่แสนสดชื่นหัวใจ

เขาไม่อยากได้เชือก ได้บันได ได้ใครสักคนมายื้อฉุดเขาออกไป ..เขาพร้อมจะฝังตัวเองลงในความโง่งม แม้มันจะเกาะกินและบาดหัวใจเขาลงไปก็ตาม

อูยองคอยเปิดเปลือกตาตัวเองขึ้น ร่างเล็กผละตัวออกแผ่วเบา แล้วหันหมุนตัวเองให้ได้จ้องใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า ตัวตาตู่โตที่จดจ้องเพียงเขา จมูกสันโด่งที่กำลังสูดรับกลิ่นกายของเขา ริมฝีปากรูปกระจับที่กำลังบอกรักเขา เอ่ยเรียกเพียงชื่อเขา

นิ ชคุณที่กำลังอยู่กับจางอูยอง รักจาง อูยอง

แค่นี้ก็พอแล้ว

มือขาวยกวาดขึ้นคล้องรอบคอคนตัวสูงกว่า รอยยิ้มหวานวาดส่งให้อีกคน กระชับมือน้อมอีกคนลงมา ริมฝีปากสีสดกดจูบตรงคางสันได้รูป รอยยิ้มที่ประดับอยู่ยิ่งกว้างขึ้นเมื่อสบกับแววตาวิบวับเจ้าเล่ห์ของอีกคน ดวงตากลมช้อนจ้องไม่ห่าง มือก็นวดเฟ้นต้นคอที่ตนโน้มรั้งอยู่

"ก็ถ้าคนทำน่ากินกว่า
..ก็กินคนทำก่อนสิครับแล้วเราค่อยมาทานอาหารกัน"
....
Just gonna stand there and hear me cry

"อ ..อา อูยอง"เสียงคางทุ้มต่ำอยู่ที่ใบหูบ่งบอกถึงความพอใจจากคนบนกายได้เป็นอย่าง ดี ริมฝีปากร้อนที่กำลังไล่จูบซับไปทั่วต้นคอขาวค่อยๆจุดไฟในร่างเล็กขึ้นมาได้ ไม่แพ้ปลายนิ้วมือที่กำลังตั้งเกมส์บดขยี้อกขาวจนแข็งขืนมือหนาที่บีบเค้น อยู่
กายขาวบิดดิ้นไปมาเพราะสัมผัสหวาบหวามที่ได้รับจากส่วนแข็งขันที่ อยู่ในกาย ตาคู่กลมที่ปรือปรายเพราะอารมณ์ปรารถนา กรอกลงมองผมสีน้ำตาลไหม้ที่กำลังช่วงชิมความหอมหวานบนแผ่นอกเขาแทนปลายนิ้ว มันยุ่งเหยิงจากมือเขากำลังที่ขยุ้มกำเพราะความเสียวซ่าน

ความรักของเราเป็นสิ่งต้องห้าม
เพราะนิชคุณเป็น ผู้ชายต้องห้าม ต้องห้ามปล่อยใจให้รัก เพราะถ้าได้ลองก้าวเข้าไปหา ชิดใกล้และปล่อยหัวใจให้เตลิดไปกับเขาแล้วไม่มีวันที่จะถอนคืนมาได้
นิ ชคุณผู้ชายที่หากรักแล้ว หักห้ามตัวเองให้เลิกรักไม่ได้ ..ไม่มีวันจะทำได้เลย

จาง อูยอง คือคนที่ล่วงรู้ข้อเท็จจริงนี้ได้ดีเกินไป

..รักมากเกินไป

"อื้อออ อ อาาา อ อ ช.. ช่วย เข้ามาลึกว่านี้ได้ไหมครับ"คำขอคลอเคล้าด้วยเสียงกระเส่าหวาน ผสานออกมากับลมร้อน และลมหายใจที่ขาดห้วงเพราะความเสียวซ่าน ทำให้คนถูกขอเคลื่อนใบหน้าขึ้นมาที่แก้มเนียนคิ้วขมวดกันฟ้องว่าเจ้าของ กำลังคิดอะไรอยู่

"หือ อย่างนั้นเราจะเจ็บเอานะอูยอง พี่ว่.."

"นะครับ..ทำผมหน่อยนะครับ" คำเอ่ยขออีกครั้งอย่างออดอ้อน ตาคู่กลมที่กลิ้งกลืนเต็มตื้นด้วยหยาดน้ำใส ใบหน้าขาวที่สุกปลั่งเพราะแรงอารมณ์ที่สะพัดขึ้นจากกิจกรรมที่ดำเนินอยู่ ปากแดงอิ่มแตกช้ำเม้มเข้าเล็กน้อยอย่างยั่วยวน น่ารักน่าชังเสียจนนิชคุณเองไม่อยากหักห้ามใจตัวเอง

"ก็ได้ แต่ถ้าเราเจ็บต้องบอกพี่นะ พี่ไม่อยากให้อูยองเลือดออก"เสียงทุ้มเอ่ยบอก โน้มลงจูบบดขยี้ริมฝีปากบาง เร่าร้อน แต่ก็อุ่นละมุนอ ดูดดึงริมฝีปากล่างจนแดงช้ำกว่าเก่า ล่วงลิ้นเข้าชิมความหอมหวาน และปลอบประโลมอยู่ในที มือหนาไล่ไปตามราวเอวยกกระชับสะโพมนขึ้นให้รับสัมผัสจากเขาได้มากกว่าเดิม ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเจ้าของโพรงปากขณะกดย้ำร่างกายเข้าไปฝังลึกในร่าง ขาวจนสุดความต้องการ "อื๊อ"เสียงครางประท้วงและร่างที่เกร็งขืนมากขึ้นทันทีบอกได้ถึงความเจ็บที่ คนแก้มกลมรู้สึกนิชคุณย้ำจูบลงกว่าเดิม ให้อูยองได้ผ่อนคลายและลืมเลือนความเจ็บปวดที่ด้านล่างลงไปได้บ้าง

"เห็นไหมพี่บอกแล้วว่าเราจะเจ็บกว่าเดิม"เสียงที่แฝงไว้ด้วยความไม่ชอบใจนัก ปลายจมูกพ่นทิ้งลมร้อนที่แก้มขาว จูบลงบนแก้มที่แดงสุกแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกคนจะเปราะแตก

"..ผ ..ผมไม่เป็นไรครับพี่คุณ"พยักหน้าให้อีกคนทำตามปรารถนา น้ำตาใสๆที่คลอหน่วยอยู่วาววับจนคนเห็นใจสั่น ปากอิ่มที่ปริตึงเพราะโดนบดขยี้โดยเขาเองฉีกยิ้มส่งให้ แม้ร่างเล็กกำลังเจ็บปวด กดจูบลงบนเปลือกตาที่กระพริบปิด ก่อนโถมกายตามความต้องการที่มากขึ้นจากเดิมที่มากมายอยู่แล้วเป็นทุน จากสัมผัสที่ตอดรัดแน่นจนเขาแทบทนไม่ไหว

"อึก อ๊ะ อ๊ะ อื้อ"เสียงครางแผ่วผละพร้อมผ่ามือเล็กที่จิกแผ่นหลังแรงขึ้น กำลังบ่งบอกเขาได้ดีว่าอีกคนกำลังมีความสุขและเจ็บเคล้าไปไม่ทิ้งกัน นิชคุณลูบมือไปทั่วร่างเล็ก พร้อมพรมจูบเพื่อหวังจะได้ผ่อนคลายมากขึ้น มืออีกข้างก็รั้งสะโพกมนให้เปิดทางรับปรารถนาได้สะดวกขึ้นกว่าเก่า

เขารู้ดีว่านิชคุณกลัวว่าเขาจะเจ็บหากเข้ามาลึก หรือตักตวงความสุขจากร่างกายเขาอย่างเอาแต่ใจมากเกินไป เขารู้ว่านิชคุณยังต้องการรสชาติและสัมผัสอารมณ์ที่สามารถเพิ่มมากขึ้นได้ อีกจากร่างกายเขา
เขาไม่กลัวที่จะเจ็บปวดล้าร่างกาย แม้จะแอบหวาดอยู่บ้างก็ตาม
..เขาอยากให้นิชคุณมีความสุขมากที่สุด

ตาคู่กลมที่ปิดรับปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาปรือปรายขึ้นมองเพดานที่เลือนรางไป เสียแล้วในตอนนี้ เมื่อร่างกายเขาพอจะทนรับไหวและเคยชินกับสัมผัสของแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้าหา ตัวเอง เสียงครางหวานยังสอดคล้องคลอประสานไปกับเสียงทุ้มต่ำเร้าจังหวะไปกับการ เคลื่อนไหวกาย มือขาวขยุ้มจิกอยู่ในเรือนผมสีน้ำตาลไว้แน่น

"ถ้าเขาหมั้น กันแล้ว"
"เขามีชีวิตที่สุขสรรค์ของเขา"

"สักวันนิชคุณจะลืม ว่านายมีตัวตนอยู่ตรงไหนตรงนึงของโลกใบนี้ "
"นายจะยังรักนิชคุณอยู่อีก หรือไงจาง อูยอง"

...รัก
เขารักนิชคุณ และยังจะรักแม้ว่านิชคุณจะรักคนอื่น
แม้ริมฝีปากที่จูบเขาอยู่จะจูบคน อื่น ..แต่เขาก็จะยังรอสัมผัสหวานจากนิชคุณ
ต่อให้ต้องตกอยู่ในห้วงไฟ ปรารถนาที่ลุกไฟกายให้มอดไหม้ลงไปตามหัวใจ ก็ไม่เป็นไร
แม้จะต้องฝังตัว เองลงไปในถ้อยคำหลอกลวง และความโง่งม เขาก็ยอม

ขอเพียงได้อยู่ในอ้อมกอดของนิชคุณ ..จาง อูยอง ก็พร้อมที่จะหลอกตัวเองและฟังคำโกหกไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ
.
.
.
Well that's alright because I love the way you lie

"เดี๋ยวพี่ช่วยล้างนะ"มือหนาสอดลอดผ่านเอวขาวออกมาทันที ช่วยหยิบจับจานชามที่นอนนิ่งอยู่ในอ่างน้ำลามถึงจับมือขาวที่กำลังชะล้างมัน อยู่ด้วย เดินเข้ามาใกล้เพื่อหยิบชามสกปรกได้สะดวกขึ้นจนแผงอกแนบชิดแผ่นหลังบาง

"ไม่ต้องเลยครับพี่คุณเดี๋ยวผมล้างเอง พี่ไปนั่งรอเถอะนะครับ"อูยองร้องห้ามร่างสูงที่คลอลมหายใจอุ่นอยู่กับกลุ่ม ผมสวย

จานชามเลอะเทอะมากมายที่ถูกนำมาชำระล้างเมื่อสิ้นภารกิจใส่อาหาร หลังจากที่ทานคนทำไปแล้ว นิชคุณก็พาคนทำมาทานเจ้าอาหารเหล่านี้ต่อ ...รสชาติยังคงอร่อยเสมอเพราะเป็นฝีมืออูยอง แม้ว่ามันจะเย็นชืดเสียจนซุปขึ้นไขขาวๆจนต้องนำไปอุ่นเพราะถูกทำเสร็จแล้วมา วางทิ้งไว้นานเกินไป

"ทำไมล่ะช่วยกันสองคน เสร็จเร็วกว่าล้างคนเดียวแน่ๆ"คำแก้ตัว แม้จมูกโด่งจะซุกซนอยู่ตรงหูขาว

มันจะไม่เสร็จเพราะไม่ได้ล้างกันทั้งคู่นี่แหละ
"พี่คุณ ไปนั่งรอเลย"แก้มป่องหันมาค้อนให้พอๆกับตากลมที่คว่ำเตรียมท่าจะงอน เรียกรอยยิ้มละเสียงหัวเราะจากร่างสูงได้ ฝังจมูกลงแก้มขาวเก็บเกี่ยวความหอมหวาก่อนจะผละไปนั่งรออย่างที่คนรวยแก้ม ต้องการ

"คนบ้า"กลีบปากบางที่ปริช้ำ พึมพำยกยิ้มอยู่คนเดียว จนไม่รู้น่าคำพูดที่หลุดออกมามอบให้ตัวเองหรืออีกคนกันแน่ ชามใบแล้วใบเล่าถูกนำขึ้นมาเพื่อขัดล้างและเก็บเข้าที่ ชามใบแล้วใบเล่าสะอาดสะอ้าน ลมหายใจร้อนถูกผ่อนออกมาอย่างเหนื่อยใจ รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไป

...มือของนิชคุณที่กอบกุมเขาเมื่อกี๊ ...นิ้วนางข้างนั้นยังคงสะอาดเช่นกัน ไร้ซึ่งการจับจองอย่างที่จะเกิดกับเรียวมือสวยๆของใครอีกคน
แต่ต่อไปมัน จะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว

นิ้วยาวที่แสนอบอุ่นนั้นจะถูกครอบครองด้วยแหวนหนึ่งวง
แหวนที่ตอกย้ำว่า นิชคุณไม่ใช่ของจาง อูยอง

.
.
.
" แล้วผมจะกลับไปคุยเรื่องนั้นที่บ้าน"
"แค่นี้นะครับแม่"สายตาคมที่เห็น ร่างเล็กเดินเยื้องออกมาจากโซนครัว ชะงักบทสนทนาจากปลายสาย ยกให้เป็นเรื่องที่จะคุยกันที่บ้านก่อนที่จะกดตัดปลายสายทิ้งไป รอยยิ้มที่หลอกล่อผู้คนให้ติดกับมามากมายถูกส่งมาจากใบหน้าหล่อ พร้อมมือแกร่งที่วาดวงรั้งเอวบางลงนั่งข้างกาย "แม่พี่โทรมาเรื่องน้องสาวน่ะครับอูยอง"มืออีกข้างก็จัดการเก็บโทรศัพท์ใน มือลงในกระเป๋ากางเกง

"ล้างชามเสร็จแล้วเหรอ หืม"

"ไหนดูมือสวยๆของคนน่ารักของพี่หน่อยสิว่าเปื่อยหรือเปล่า"อูยองยังคงจองมอง คนที่กำลังยกสองมือเขาขึ้นมาสำรวจอย่างสนุกสนาน วงแขนที่กอดรัดรอบเอวกระชับเข้ามามากขึ้น จนสองร่างชิดติดกัน ดวงตาคู่กลมจดจ้องมองเสี้ยวหน้าที่ตนหลงรัก มากพอกับที่ใครๆหลง จดจ้องอยู่เช่นนั้น แม้มันจะเบลอเลือนเพราะหยาดน้ำตาที่ไหลออกมา


เขา เห็นว่าชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ไม่ใช่แม่ของพี่คุณ
เขายืนฟังอยู่นานพอที่ จะรู้ว่าเรื่องที่พูดกับปลายสายเป็นเรื่องอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับงานหมั้น ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

นิชคุณโกหกเขา ..และเขาขอบคุณที่มันเป็นแบบนั้น
ที่นิชคุณหลอกลวงให้เขาได้อยู่ในความ สุขที่เขาสร้างขึ้น ...แม้กรอบรอบนอกมันจะเปราะบางแตกหักง่ายเพราะความจริงหนักหน่วงที่จะถาโถม เข้ามา
แต่อูยองก็ขออยู่ในเกาะแก้วเปราะบางนี้ อูยองในอ้อมกอดนิชคุณ ไม่ขอรับรู้ว่าความจริงคืออะไร

"อูยอง ร้องไห้ทำไม"นิชคุณกอบกุมใบหน้าขาวที่ตอนนี้เลอะไปด้วยน้ำตามาไว้ในครอบครอง เพียงแค่เสียงลมหายใจที่กระตุกเป็นห้วงเพราะกั้นน้ำตาเขาก็รู้แล้วว่าอูยอง กำลังร้องไห้อยู่ มือหนาไล่เช็ดน้ำตาที่เลอะแก้มออกให้พ้นทาง
"เป็นอะไร หรือเปล่า"สายตาเป็นห่วงทำให้อูยองจำต้องแย้มยกออกมาให้อีกคนคลายความเป็น ห่วง ใบหน้ากลมส่ายช้าๆปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรแน่นะ"
"ครับ"

"จริงๆนะ
"ครับ"

ถ้าลองจะดื้อ ต่อให้งัดด้วยปากอูยองก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาแน่
ร่างสูงรั้งคนดื้อเข้ามา ในอ้อมกอดลูบแผ่นหลังบางปลอบโยน ร่างเล็กฝืนสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดนั้น ก่อนเสียงพร่าไหวจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

"พี่คุณครับ ..ผมรู้เรื่อง นั้นแล้วนะครับ"นิชคุณรั้งร่างในอ้อมกอดออกมาทันทีที่ได้ยิน ตาคู่คมจดจ้องค้างที่ใบหน้าขาว

"อูยอง คือ คือพี่.. อูยองฟังนะ คือว่า.. คือ.."คำพูดตระกุกตระกักที่นิชคุณกำลังคิดเพื่อที่จะโกหก อูยองยกยิ้มบางๆกับตัวเอง หยาดน้ำใสไหลเพิ่มออกมาทั้งๆที่สั่งห้ามแล้วก็ตาม มือบางกอบกุมฝ่ามืออุ่นแนบไว้ที่เรือนแก้มตัวเอง

"พี่คุณครับผมไม่ได้อยากรู้ว่าความจริงคืออะไร ต่อจากนี้ผมขอแค่พี่โกหกได้ไหม จะเรื่องงี่เง่าแค่ไหนผมก็จะเชื่อนะครับ ผมจะไม่เข้าไปยุ่งกับเธอไม่ว่ายังไงก็ตามอย่างที่ผมเคยสัญญาไว้ แต่ อย่าพูดถึงเรื่องนั้น อย่าพูดถึงเธอคนนั้น พี่อย่าทิ้งผมไปนะครับ"เสียงสั่นคลอหยาดน้ำใส มือบางแตะที่ริมฝีปากนิชคุณ แววตานั้นกำลังร้องขออย่างน่าสงสาร

" อูยอง"นิชคุณเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปที่จะมันดีกว่านี้ ทำได้เพียงทอดมองอูยองที่กำลังร้องไห้และร้องขอเขาด้วยแววตาที่เหมือนกับว่า กำลังจะขาดใจลงไป

"พี่รักผมใช่ไหมครับพี่คุณ"เอ่ยถามพร้อมสวมกอดนิชคุณแน่น ฝังแก้มเนียนลงไปในอกแข็งแรง วงแขนกอดรัดแน่นอย่างโหยหาและอ้อนวอน ปิดเปลือกตาลงรอรับฟังถ้อยคำหลอกลวงที่เขาชอบที่สุด

"รักสิครับ พี่รักอูยองนะ"

..แค่นี้แหละ เพียงแค่นี้แหละ
เขาไม่ต้องการ อะไรอีกแล้ว ขอเพียงแค่อ้อมกอดของนิชคุณ และคำโกหกก็พอ

จาง อูยองไม่ต้องการความจริง
จาง อูยองต้องการแค่นิชคุณ
.
.
.

I Love the way you lie

.
.
.
END

edit @ 25 Feb 2012 11:23:42 by LoveMe [I love CNN]

Comment

Comment:

Tweet

เศร้าได้อีก TT

#1 By cat (192.168.1.148, 183.89.7.40) on 2012-03-13 22:43

Recommend